Wie lust er kerstomaatjes?????

Mensen mensen.....hoort zegt het voort... Knipoog

Kerstomaten-plantjes te koop voor een prikkie!!!!


mmmmmm.......misschien heeft dit enige uitleg nodig .

Het begon op een prachtige dag begin maart. Een moestuintjesfanaat kreeg (zoals elk jaar) volledig de lentekolder in de kop en begon met het inzaaien van zaadjes.
Dit keer leken kerstomaatjes haar wel leuk en ze had wat zaadjes besteld via een actie voor de basisschool.

Maar omdat het niet van het merk was waar ze normaal zaadjes van kocht, zaaide ze er maar wat meer (je weet immers maar nooit of het wel of niet wat wordt)

Ook van de gewone tomatenplant (die ze ook had gekocht) zaaide ze er genoeg en vol spanning begon het lange wachten. Onschuldig

Het duurde.......en duurde....en duurde.....

Toen op een prachtige dag (verderop in maart) een paar lieve snoezige blaadjes voorzichtig uit de donkere aarde omhoog kwamen. De moestuintjesfanaat was zeer blij en tevreden en tuttelde heerlijk verder met haar tomatenplantjes-kindertjes.
Lachend
Maar terwijl ze haar roze bril nog heerlijk op het puntje van haar neus had staan, begonnen donkere wolken zich samen te pakken boven het vrolijke bestaan van de moestuintjesfanaat en haar lievelingetjes.

De zaaibak (het bedje voor haar lieve tomatenplantjes-kindertjes) werd te klein.....er kwamen er teveel......wat moest de moestuintjesfanaat nu doen????? Verbaasd

Om een erg lang maar schattig verhaal iets korter te maken:

de moestuintjesfanaat ging de plantjes verpotten, bemesten en bewateren en hééééél veel liefde geven en héééééél veel tegen de plantjes praten (zoals jullie vast geraden hebben ben ik die moestuintjesfanaat en tja.....hoe moet ik het zeggen........ik ben niet de stilste, dus de plantjes hebben wat te stellen gehad met mij). Onschuldig

De plantjes groeiden tot ze mooie planten werden en stonden heerlijk met hun groene armpjes te zwaaien in de zon.
Tot de moestuintjesfanaat besloot dat het tijd werd om afscheid te nemen van haar bijna volgroeide kindertjes.
Het werd tijd om de wijde wereld in te gaan: nieuwe bloempotten verkennen, nieuwe tuinen opvrolijken, andere mensen vreugde en tomaatjes schenken.

Dus: Kerstomaten-plantjes te koop voor een prikkie! Geldgezicht

 

Ik ben kabouter Plop en samen met mijn vriendjes.......

Is ze nu helemaal gek geworden?????? Zijn die hersenen zo aangetast door het thuis ‘zitten’ dat ze nu ook al gaat bloggen over kindervriendjes?????
Yep!!!!!! Onschuldig

Ik heb mezelf vandaag namelijk kabouter-taakjes-expert verklaard. Vanavond kreeg ik ineens een helder idee: Mijn leven is gaan lijken op een kabouterbos met bijbehorende uitspraken en liedjes. ‘hoezo’ vraag je?

Nou…….kwebbeldekwebbeldekweb….ik zal nu eens wat zeggen hé…………, het begon allemaal op een mooie dag in mijn kabouterhuisje:

Moep…..Moep……MOEHOEP………(ter verduidelijking; tis Wilco’s koosnaampje voor mij) Wikke doen…….wikke viesie kijken (nog een keer ter verduidelijking; Wilco wil wat doen, Wilco wil televisie kijken).

Nu vraag ik je; TELEVISIE KIJKEN????? In mijn optiek is dat niet echt iets DOEN, maar ja, ach hij is een beetje ziek enne het is ’s morgens, voor mijn eerste bakkie koffie nog wel enne kwebbeldekwebbeldekweb. Verzegeld

Een Disney-DVD later (tja ik weet het: ik ben een ontaarde moeder) bedenk ik me dat we de hele dag binnen moeten zitten (ivm 2 snotterende jochies ) en is het wel handig een ‘plan de campagne’ op te stellen voor de rest van de dag. We kunnen niet de hele dag voor de buis hangen.Cool

2 minuten later is het besluit genomen; Vandaag wordt een klusserdeklusserdeklus-dag.
De krijtjes, verfpotjes, scharen en prittstiften worden uit de kast getrokken en vol goede moed gaan we aan de slag. Klusserdeklusserdeklus….tis nog een heel karwei om mijn, met vingerverf spetterende, peutertje bezig te houden. Na 5 minuten is hij uitgeverfd en heb ik ongeveer een half uur nodig om overal de verf weer af te schrapen.
Schreeuwen
Luierdeluierdelui…….ik word daar zo moe van…….
Dus snel de beide kids aan een boterham, op bed en ik languit op de bank.

Ik ben nu halverwege de dag……..plopperdeplopperdeplop……..ik hoef jullie denk ik niet uit te leggen dat dit kaboutervrouwtje nu (het is ondertussen bijna half 9 ’s avonds) haar buik vol heeft van kabouterdingetjes doen.

Na een dag voor Klus, Kwebbel, Lui en Plop gespeeld te hebben, laat ik het weer over aan de Belgische professionals .
Vanaf morgen lijkt mijn leven weer gewoon op dat van een huisvrouw, want er staat een schoonmaak-ochtend in de planning en een ‘wat-zullen-we-vanavond-gaan-eten-boodschappen-doen-middag. Een doodgewone huismoedertjes-dag dus.

Mijn kaboutermuts mag bij het ‘kleine’ grofvuil, mijn schort weer uit de kast en mijn zoon kan weer lekker buiten in de tuin (als het weer een beetje meezit). Ach mensen wat is het leven goed! Lachend

Telt u maar eens tot tien......

één.....twee......drie.....vier......vijf.........zezzzzzzzzzzzzz

 



Je zult nu wel denken; 'waar gaat dit over?'
Nou......

woensdag 2 december was het zover; 'eindelijk mijn amandelen eruit!!!'
Ik weet nog dat ik 's ochtends in de auto bij mezelf dacht; 'yes, nu gaan die rotdingen er eindelijk uit'
Wat was er aan de hand? dat zit zo:

Toen ik zwanger was van onze tweede zoontje kreeg ik een beetje last van mijn kee
l .
Er bleek een kleine verdikking te zitten en ik maakte me nergens zorgen overOnschuldig.

Daniël werd geboren en ik ging (op wat kleine klachtjes na) lekker verder met mijn leventje. Beetje kramen, beetje voeden, beetje slapeloze nachten etc etc.
Toen de borstvoeding goed op gang was gekomen kreeg ik toch wel meer last van mijn keel (ondertussen waren we een half jaar verder).
Ik vond er een huis tuin en keuken-middeltje tegen en ging vrolijk verder (alhoewel het wel steeds vervelender begon te worden).

Na een paar maanden werd het dan toch echt tijd om eens te kijken of onze huisarts nog leefde.
En dat deed hij, erg levendig vertelde hij me dat mijn amandelen een beetje ontstoken waren en dat hij wel een kuurtje voor me had.

'o....gaf ik borstvoeding? Geen probleem ik heb wel een ander kuurtje, maar da's wel het enige kuurtje die je kunt gebruiken bij borstvoeding'

Nou dat 'kuurtje' deed het 'm helaas niet Fronsen.
Dan toch maar door naar KNO-arts.

'mevrouw, hoelang denkt u hier mee door te kunnen lopen? Aangezien we niet mogen opereren als u borstvoeding geeft.'

Ach ik red me wel.... dat doe ik immers altijd
.

Toch 2 maand(en ongeveer 60 nachten van gemiddeld 3 á 4 uur)later, was ik wel gebroken en toe aan verbetering. Dus toch maar weer naar de KNO.....

 

 

Daar zat ik bij de KNO (voor de tweede keer in twee maand)Onschuldig:

'Zegt u het eens'
'Ik kom weer voor mijn amandelen, ik slaap er nogal weinig door, kunnen ze eruit?'
'Past morgen u?
!
'ehhhh....ehhhh....ja?'


En zo zat ik een dag later in de auto op weg naar het ziekenuis, waar ze me zouden ontdoen van mijn vervelende amandelen.....eindelijk!!!! Lachend

Om acht uur 's morgens moest ik aanwezig zijn en om half elf lag ik op een rijdend bed, in mijn operatieschortje .

Aangekomen bij de OK staat daar een knappe verpleger me op te wachten (ow...oeps...dat had ik mijn man nog niet verteld)
Hij prikt een infuus in mijn arm en zegt; 'Zo mevrouw, telt u eens tot tien'

Wat er dan volgt is het heerlijkste in-slaap-val-momentje uit mijn hele leven. Alles tintelt en in rap tempo zweef ik naar een vrolijk roze gekleurd wereldje........

......................... ................. .................. .........................

........En dan wordt je wakker,

waar ben ik? Wie ben ik? Waarom lig ik hier? En wie waagt het daar me een zetpil toe te dienen? Fronsen

En dan weet ik het weer:

Ik lig in het ziekenhuis, ik heet Gesien en ze hebben mijn amandelen verwijderd....En verdorie die zetpil...... dat was die knappe verpleger
.Obepaald


Nu zijn we een dikke week later en knap ik al aardig op.
Heb enorme pijn gehad, vooral 's nachts. Maar ja als je een wond in je keel hebt kun je gewoon ook niks; niet eten, niet hoesten, je keel niet schrapen, niet gapen en ga zo nog maar even door Verzegeld.

En mijn spraak was ook verre van aantrekkelijk. Of je moet je erg aangetrokken voelen tot een dove Russin.

Maar as we speak zit ik aan een heerlijke Latté Machiatto Hazelnoot (met dank aan mijn lieve schoonzus)
En geloof het of niet heb ik net een kerstkransje achter mijn kiezen.....Heerlijk...... Smile

Laat de kerst maar komen

 

Mannen komen van Mars, peuters van Pluto

 

De MAN: "Een niet te begrijpen, nuchter, relativerend, rationeel fenomeen. Gespecialiseerd in het op stang jagen van de eerste de beste vrouw in zijn omgeving"
Aldus de MAN in mijn belevingswereld.

Voorbeeld;
Als een enorm gelukkig gezinnetje (wat we, tussen de bedrijven door, werkelijk zijn ) waren we heerlijk aan het wandelen door ons mooie dorpje. Ik als volleerde moeder achter onze prachtige (EK-oranje) kinderwagen.Lachend
En Jouke als volleerde vader, met een super-geconcentreerde blik, achter onze geliefde oudste, op zijn teentjes huppelende, zoon aan.


Tot aan het gemeentehuis bleef het gezellig en knus. Totdat Wilco besloot liever niet meer verder te willen.
Na wat gedraai en gedoe kreeg ik hem eindelijk waar ik hem hebben wilde; op mijn heup in een draagzak.


Wat, overigens, een best gewicht (ongeveer 13 kilo) is.Obepaald


Na een paar tientallen meters gelopen te hebben, fietst er een kennis voorbij die een gesprekje met Jouke (die ondertussen de kinderwagen heeft overgenomen, let wel; de kinderwagen met onze jongste van nog geen 5 kilo erin) aanknoopt.


Ondertussen sta ik bezweet , met een spartelende peuter op mijn heup (want meneer wilde toch liever weer lopen) te wachten tot we weer verder kunnen, want we moeten nog wel even.


De vriendelijke kennis lacht eens vriendelijk naar me en zegt tegen Jouke; 'Jij houdt wel van een traditionele verdeling in het gezin is het niet?' Jouke lachte eens even en de kennis gaat verder; 'Alhoewel de kinderwagen je ook prima staat'
Daarop antwoord mijn liefste schat met een heel gemeend: "Tja, soms moet je even wat van ze overnemen" VerbaasdTong uitstekend


O en nu ik toch op dreef ben:

De PEUTER: "Een niet te begrijpen, energiek, egocentrisch, aandoenlijk, eigenwijs (opd / w)ondertje.
Gespecialiseerd in het op stang jagen van de eerste de beste verzorgende persoon in zijn omgeving"

Aldus de PEUTER in mijn belevingswereld.

 

Nesteldrang!

 

 

 

schoon•ma•ken (overgankelijk werkwoord, ook absoluut; maakte schoon, heeft schoongemaakt)

Gek wordt je ervan!!!! Obepaald

Je bent 8 maand zwanger, tonnetjerond met een bewegelijkheidfactor van 0,0.

En dan zeggen je kleine grijze (die je in het normale leven zo weinig mogelijk gebruikt) schoonmaak-hersentjes; “vrouw, je huis is een zootje!!!” Verbaasd
“Kijk eens naar die plintjes (na 2 jaar, trouw grijsblauw bijgekleurd), echt die deurposten…..nodig aan een grondige poetsbeurt toe. De voegjes in de douche………hoe heb je zo kunnen leven????? En dan die drempels door je hele huis…..je leeft niet op een vuilnisbelt.”

Ja, die schoonmaak-hersentjes zou je soms wel willen laten weg-laseren. Veel dommer zul je er toch niet van worden (die zeef in je hoofd is toch pas weer betrouwbaar, als je 2 jaren verder bent).

Daar zit ik dan , op mijn knieën, met een fles bleekwater in de aanslag. Naast me staan; een fles antikall, een teil met een groene-zeep-sopje, een schuurspons, afwasborstel, schoonmaakdoekjes etc.

“Eerst maar eens die voegjes aanpakken……ooowh….ff rechtop……dat brandend maagzuur ook… .en verder maar weer…..poets poets, boen boen, schrob schrob. Zo nu even alle drempels…..is dat ook maar weer gedaan…….oooowh….ff rustig aan…….die harde buiken maken dit (erg noodzakelijke) werkje er niet makkelijker op……o shit……Wilco moet ook nog ff wat eten en drinken…..snel naar beneden.”

Daar zit mijn lieve manneke heerlijk te spelen in zijn box, zich van geen kwaad bewust heeft hij alle bladzijden uit zijn boek gescheurd, zijn beker water leeg laten lopen (hij kan al doppen losdraaien), alle blokken die hij kon vinden decoratief door de kamer verspreid en tot overmaat van ramp uitgevonden hoe je het boxkleed kan scheuren Onschuldig.

Met een doodvermoeid gebaar strijk ik de bezwete lokken uit mijn gezicht, ga weer door mijn knieën (natuurlijk onder luid gesteun en gekreun) en samen (hij kan ook al opruimen) zoeken we alle blokken en papiersnippers weer bij elkaar. Nog even de bezem eroverheen (Wilco helpt ijverig mee door de, door mij opgeveegde, rotzooi weer uit elkaar te vegen) en dan kunnen we rustig even iets eten en drinken.

Ondertussen is het AL 10 uur ’s ochtends . Maar ik ben er klaar mee….. ik heb genoeg gedaan. Knipoog 
Hoef vanmiddag alleen nog maar een wasje te doen, eten klaar te maken, stof te zuigen, dweilen, wandelen met Wilco, thee zetten voor Jouke, wc-papier in de wc hangen, handdoekjes verwisselen, fruit in de fruitmand te doen, bedden afhalen, babykamertje checken………...aaahhhhhhhhhhhHuilen.

Ik zei het al; Gek wordt je ervan!!!!

 

Steeds meer een logge olifant

Het is weer zover. Nu de misselijkheid is verdwenen. De wallen weer zijn verschenen (moet 's nachts nogal vaak naar het toilet), begint het echte GROEIEN.Onschuldig

Ik kwam er pas écht achter toen ik van de week in de auto wilde stappen.
De avond daarvoor was de auto uitgeleend aan een iets slanker (nou ja, op het moment dus ietsje
meer slanker), iets kleiner persoontje dan ik.Knipoog


Vol goede moed stapte ik met een nog iets slaperig hoofd ('s ochtends) in de auto, althans dat probeerde ik.
Maar halverwege kwam ik erachter dat het echt niet ging lukken. Ik (met mijn zwangerschapsdemente hersentjes) probeerde het gewoon dapper nog een keer, maar het wilde niet baten.
Ik stond met een zwaar ongelovig gezicht te kijken naar de auto van mijn schoonouders.Verbaasd


Ergens kwam nog een redelijk logische verklaring in me op: Mijn schoonvader had vast de auto gewassen en nu was ie gekrompen .
Iets anders kon het toch echt niet zijn.
Ik overwoog om anders maar gewoon af te bellen toen ik ineens helderder werd.

Wat voel ik me toch af en toe een enorme oen !!!(zelfspot is des humors redder) Lachend

Grinnikend stapte ik al wurmend in het gekrompen blik en schoof met een vastberaden "klik" de stoel een eind naar achteren. Het euvel was verholpen.

Toch wijd ik het volkomen aan de enorm lekkere zakjes winegums ( lees: zwangerschapseetlust) dat de auto mij dit keer niet paste (normaal kom ik er na mijn slankere schoonzus nog makkelijk in). Maar het hindert me niks hoor,  m'n nieuwe motto: "als je kleren je niet meer passen, waarom de auto dan wel" Tong uitstekend

Even voorstellen.....

Hallo lezers,

 Mijn naam is zoals jullie in mijn profiel kunnen zien, Gesien Leguijt.

Ik ben zeventwintig jaren jong en sinds 2004 gelukkig getrouwd. En niet te vergeten: moeder van drie stoere jongens. Onze oudste zoon is ondertussen vijf, de middelste drie en de jongste één.

Afgelopen 3 en een half jaar ben ik huisvrouw geweest en heb ik mijn belevenissen en bedenksels in een webblog opgetekend. Deze heb ik bijgehouden op hyves en bewaard.

Nu word mij geregeld gevraagd of ik deze webblogs niet het liefst zou willen bundelen. Maar een blog is een blog en dus zet ik ze gewoon lekker op een blogsite. Dus bij deze, voor de liefhebber: Komende weken alle webblogs van de afgelopen drie en een half jaar. Hopelijk genieten jullie ervan.

 

groetjes Gesien